Ομιλία Τετάρτης 29 Μαρτίου 2017

«Η ψυχοσωματική στην ψυχανάλυση»

Βασίλης Δημόπουλος

Περίληψη: Η ψυχοσωματική Σχολή του Παρισιού (IPSO), διαφοροποιείται από άλλες προσεγγίσεις οι οποίες αφορούν την κατανόηση της ψυχοσωματικής νόσου (Σχολή του Σικάγου: Alexander, Groddeck, κ.α.). Οι τελευταίες θεωρούν πως στο ψυχοσωματικό νόσημα, βρίσκουμε ένα ασυνείδητο νόημα, ενώ η IPSO το θεωρεί ως αποτέλεσμα αδυναμίας ψυχικοποίησης. Οι διεγέρσεις μ’ άλλα λόγια, οι οποίες ξεκινούν από το σώμα, βρίσκουν το δρόμο των αναπαραστάσεων και συναισθημάτων κλειστό και επομένως θα εκφορτιστούν μέσω συμπεριφοράς ή στο σώμα. Η εκφόρτιση στο σώμα, προκαλεί ιστολογική βλάβη (αυτή είναι και η διαφορά από άλλες σωματικές δυσλειτουργίες όπως η υστερία και η υποχονδρία), η οποία δεν έχει συμβολικό περιεχόμενο, είναι μία «τυφλή» νόσος. Γι’ αυτό και λέμε πως αυτά τα νοσήματα αφορούν την κλινική του «κενού», του «άδειου», του «λευκού». Στο ερώτημα αν πρόκειται για έλλειμμα ή άμυνα, η απάντηση είναι δύσκολη, αν και η άμυνα της καταστολής (όχι απώθηση) φαίνεται να παίζει σημαντικό ρόλο. Αποτέλεσμα αυτής, αλλά και άλλων αμυνών (διάψευση, διχοτόμηση μεταξύ σώματος – ψυχής) έχουμε την κλινική εικόνα μίας χρηστικής, μηχανιστικής ζωής, δηλαδή ζωής προσανατολισμένης σε συμπεριφορές, απογυμνωμένες από το συναίσθημα και της αποκαλούμενης θεμελιώδους κατάθλιψης. Σ’ αυτές τις νοσολογικές οντότητες προτείνουμε τροποποίηση της αναλυτικής τεχνικής, με τον αναλυτή, να είναι πιο ενεργητικός και να προτείνει σκέψεις και συναισθήματα τα οποία υπολείπονται στον θεραπευόμενο.

Ομιλία Τετάρτης 22 Φεβρουαρίου 2017

Γλώσσα, το ανθρώπινο σύμπαν

Μαρία Τσιλιβίγκου

Περίληψη: Από τις πρώτες κιόλας ψυχαναλυτικές ανακαλύψεις του Freud περί τα τέλη του 190υ αιώνα, περί υστερίας, ανακαλύψεις χαρακτηριζόμενες εκ τους αποτελέσματός τους ως άκρως ανατρεπτικές και επαναστατικές, κατέστη απόλυτα σαφές ότι η υστερία, για τον ιδρυτή της ψυχανάλυσης, αποτελούσε μια ιδιάζουσα μορφή εκτροπής του λόγου εκ της συνήθους οδού του και μετατροπής του σε σωματικό λόγο. Ως αιτία αυτής της μετατροπής ο Freud θεώρησε υπεύθυνα τα υπολείμματα των αδύναμων να συγκροτηθούν ως τέτοιες αναπαραστάσεων. Άποψη που ο Freud, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, την επεξέτεινε ως μια γενική αρχή αφορούσα κάθε μια από τις υπόλοιπες ψυχικές νόσους αλλά και την εξειδίκευσε για την κάθε μια εξ αυτών.
Ωστόσο, το καθοριστικό ερώτημα, αν το έργο του ψυχαναλυτή αφορά στην απελευθέρωση του υποκειμενικού λόγου του υποκειμένου, τον υποταγμένο στο εσωτερικό ξένο σώμα και τις απορρέουσες από αυτό άμυνες ή στην απελευθέρωση της γλώσσας, ως μιας προϋπάρχουσας δομής κατά τη γέννηση του υποκειμένου, φαίνεται να απασχολεί και να συζητείτε ακόμα εντόνως εντός της ευρύτερης ψυχαναλυτικής κοινότητας.

Ομιλία Τετάρτης 25 Ιανουαρίου 2017

«Κλινική Παρουσίαση: Αν στην ψυχωτική διεργασία το συναίσθημα δεν είναι αποκομμένο από την συνείδηση ως θα ανεμένετο τότε αυτό μπορεί να έχει υποκατασταθεί από το σύνολο του Εγώ του ασθενούς σε μία παραπλανητική Νεύρωση»

Βασίλειος Μαούτσος

Περίληψη: Η ψυχική διάσταση που ορίζει το είδος, την ποιότητα και την ποσότητα της εκάστοτε ψυχικής νόσου είναι το συναίσθημα το οποίον πάσχει στον τρόπο και στη πορεία της επένδυσής του επί του συνόλου του ψυχισμού. Αυτό ούτε είναι πάντοτε εμφανές αλλά ούτε καν χρειάζεται να βρίσκεται στο προσκήνιο αφού οι άμυνες το ωθούν προς τα πίσω έτσι ώστε να επαυξάνονται οι συνθήκες αποδοχής και επικοινωνίας του Εγώ του ασθενούς από τον αναλυτή. Όλα αυτά γίνονται αυτομάτως. Συγκεκριμένα, στη περίπτωση της ψυχωτικής διεργασίας, με την απίθανη βραδύτητα και την υπόγεια διαδρομή που την χαρακτηρίζει, το συναίσθημα ενώ καταστρέφει τα ψυχικά περιεχόμενα που αδυνατεί να συντονίσει συγχρόνως δίδεται σ’ αυτές τις εν πολλοίς άχρηστες αντιπροσωπεύσεις ο χρόνος να οργανωθούν προκειμένου να περισωθεί ότι μπορεί. Ως τελικό αποτέλεσμα θα εμφανιστεί πέραν της τυπικής εικόνας αποσπασματικής επικοινωνίας του ασθενούς και μία ψευδής παρουσία κάποιας μορφής ψυχικής υγείας. Συμβαίνει δε αυτό εξ αιτίας ενός δευτερογενούς εγωτικού σχηματισμού που έχει ατάκτως επικαλύψει τις σοβαρές ατέλειες που έχουν δημιουργηθεί και τα συντρίμμια του έχουν πάρει την θέση του απλού και απροσχημάτιστου συναισθηματικού αυθορμητισμού.

Ομιλία Τετάρτης 30 Νοεμβρίου 2016

«Οι παρεμβάσεις επί του ναρκισσισμού συνιστούν πηγή δυστυχίας, αλλά και ο ίδιος ο ναρκισσισμός αποτελεί ότι πιο επισφαλές για το άτομο, κλινικό παράδοξο: Κλινική Παρουσίαση»

Ευτυχία Γυπαράκη

Περίληψη: Η συναισθηματική φόρτιση της ναρκισσιστικής ικανοποίησης ισοδυναμεί με την ηδονή η οποία είναι εν πολλοίς πολλαπλά ανεσταλμένη από αυτή την ίδια την λειτουργικότητα του ψυχικού οργάνου. Παρά ταύτα, στην περίπτωση των σοβαρών μεθοριακών διαταραχών η ευχαρίστηση και τα ηδονιστικά της υποκατάστατα δεν παύουν να λειτουργούν εντός του ψυχισμού πεισματικά και ακατάπαυστα. Γι’ αυτό το λόγο, σε παρόμοιες κλινικές περιπτώσεις, δεν αναφερόμαστε σε συμβιβασμό μεταξύ των μερών του ψυχικού οργάνου, αλλά σε προβολές και πολύ περισσότερο σε σχάσεις. Έτσι, ο μεθοριακός ασθενής δύναται να κρατά μια διάσταση αμιγούς ανεξαρτησίας την οποία αντιπαλεύεται ανεπιτυχώς το υπόλοιπο της ύπαρξης του.

Ομιλία Τετάρτης 26 Οκτωβρίου 2016

«Η Γυναίκα στα μάτια του Freud – Η γυναίκα στα μάτια του Καζαντζάκη»

Μαρία-Αθηνά Βούλγαρη

Περίληψη: Ένα ταξίδι στις ιστορικές απαρχές της Φροϋδικής ψυχανάλυσης που περνά από την α-χρονική απαρχή της θεραπείας και της θηλυκότητας, η οποία κατασκευάζεται και
επαναλαμβάνεται στην ψυχαναλυτική διεργασία.
….Κάθομαι διπλοπόδι, απάνω στο χώμα, αμολώ της ρίζες μου βαθιά.
Είμαι όλο γάλα και ανάγκη, σκλαβώνω την πνοή, μισώ τη φλόγα που ανεβαίνει.
Είμαι η Μήτρα……
Από την Ασκητική του Καζαντζάκη

Ομιλία Τετάρτης 25 Μαΐου 2016

«Η διαταραχή της συμπτωματικής αίσθησης κενότητας του αναλυτή πιθανόν να συνιστά διαταραχή τεράστιας ψυχικής συμπύκνωσης του ασθενούς»

Ευτυχία Γυπαράκη

Περίληψη: Σε πολλές κλινικές περιπτώσεις η νεύρωση είναι άτυπη, η ψυχωτική φαινομενολογία είναι σποραδική, η μεθοριακότητα στηρίζεται μόνο σε σημεία ασαφούς κατηγοριοποίησης και τότε συχνά δημιουργείται αντιμεταβιβαστικά στον αναλυτή η αίσθηση μιας αμοιβαίας κενότητας και βαριεστιμάρας. Παρόλα αυτά ο ασθενής παρουσιάζεται σε διαφορετικές φάσεις της θεραπείας του με συμπυκνωμένα συναισθήματα θυμού, απελπισίας, αυτοκτονικού ιδεασμού, παθητικότητας τα οποία δεν κρατούν για πολύ. Οι καταστάσεις αυτές έχουν μια δύσκολη αναλυτική πορεία η οποία ενδεχομένως να διαρκεί για πάρα πολλά χρόνια επειδή ο ασθενής αρνείται να παρουσιαστεί ζωντανός και κυρίαρχος, αλλά από την άλλη, αδυνατεί να ζήσει χωρίς ένα κρυφά εξιδανικευμένο αντικείμενο που εκφράζεται μέσω του αναλυτή του.

Ομιλία Τετάρτης 24 Φεβρουαρίου 2016

«Ψυχοσωματική διάρρηξη σύνδεσης σώματος-ψυχής»

Κων/νος Τσώλης

Περίληψη: Η ανάπτυξη του σώματος του βρέφους αρχίζει από τη σύλληψή του. Η δε δόμηση της ψυχής του εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις συνειδητές και ασυνείδητες προσδοκίες και φόβους των γονιών του από τη σύλληψή του. Η ενδομήτρια σχέση εμβρύου-μητέρας επηρεάζεται από τα πραγματικά και ενδοψυχικά γεγονότα της τελευταίας. Μετά τη γέννησή του το μωρό επηρεάζεται από τη συναισθηματική του σχέση με τη μητέρα του και αρχικά αντιδρά με σωματικά συμπτώματα και αργότερα με ψυχικά. Στους ενήλικες υπάρχει ο κίνδυνος να αντιδράσουν με σωματικά συμπτώματα και όχι με ψυχικά όταν αυξάνονται οι εσωτερικές ή οι εξωτερικές συγκρούσεις και παλινδρομούν σε προηγούμενες εξελικτικές καταστάσεις. Η διάρρηξη αυτής της σύνδεσης σώματος-ψυχής αποτελεί τις ψυχοσωματικές διαταραχές του ανθρώπου με κινδύνους για τη σωματική του υγεία. Οι άνθρωποι αυτοί αδυνατούν να ψυχοποιήσουν τις εσωτερικές συγκρούσεις τους.

Ομιλία Τετάρτης 27 Ιανουαρίου 2016

«Με κόστος μια ρωγμή που διευρύνεται με το χρόνο»

Μιχάλης Πέτρου

Περίληψη: Από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο το 1974, πολλές εκατοντάδες ανθρώπων θεωρούνται αγνοούμενοι. Παρά τις εκταφές οστών τα οποία πρόσφατα ταυτοποιήθηκαν με μεγάλο αριθμό αγνοουμένων, η ολοκλήρωση της διεργασίας του πένθους τους βραδυπορεί, «με κόστος μια ρωγμή… που διευρύνεται με το χρόνο» Freud (1938). Ο εισηγητής θα προσπαθήσει να δείξει πώς το πένθος των αγνοουμένων φαίνεται να είναι συνδεδεμένο με τις περιπέτειες της ελληνο-κυπριακής κοινωνίας, συγκλονισμένης από άλυτα τραύματα και πένθη, τα οποία εμποδίζουν την συγκρότηση τόσο μίας μετριοπαθούς συλλογικής μνήμης, όσο και ενός δυνατού μέλλοντος για τη χώρα.

Ομιλία Τετάρτης 25 Νοεμβρίου 2015

«Το κόστος της αθωότητας: Η ανάλυση της διατήρησης μιας προβαλλόμενης παιδικότητας σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο»

Βασίλειος Μαούτσος

Περίληψη: Συνολικά οι ψυχικές διαταραχές μπορούμε να πούμε ότι σε άλλοτε άλλο βαθμό εκφράζονται μέσα από ένα πρίσμα ‘αθωότητας’ και καλής προαίρεσης η οποία λείπει στους υπόλοιπους ανθρώπους. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που κλινικά εξηγείται εμμέσως ή άμεσα από τις διαδρομές της Ναρκισσιστικής παραμέτρου η οποία ελέγχει σε μεγάλο βαθμό τις συγκεκριμένες καταστάσεις. Όμως η ‘αθωότητα’ έχει ένα θετικό πρόσημο το οποίον υπάρχει επειδή μπορεί και στηρίζεται στην πλέον βασική εκδοχή του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος. Αυτή έχει τις ρίζες της στην πονηρή και αρνητική διάσταση της σεξουαλικότητας η οποία όταν απουσιάζει δημιουργεί σ’ ένα φαντασιωτικό επίπεδο την εαυτο-αντιπροσώπευση της αγνότητας και της αθωότητας. Ιδιαίτερα κατά την εφηβεία – την δεύτερη φάση της σεξουαλικής διαδρομής – η συνεχιζόμενη ηδονιστική ψευδαίσθηση ανωτερότητας εξ αιτίας της έλλειψης σεξουαλικότητας συνιστά μία επικίνδυνη κατάσταση εμπεδούμενη ως ‘αθωότητα’ με όλα τα υπό-παράγωγά της.

Ομιλία Τετάρτης 21 Οκτωβρίου 2015

«Εκφράσεις κατάθλιψης και θρήνου στην εφηβεία»

Μαρία-Αθηνά Βούλγαρη

Περίληψη: Η εφηβική ανάπτυξη είναι μια διαδικασία η οποία σηματοδοτεί σχέσεις αποχωρισμού και προσδιορίζει έναν εσωτερικό χώρο ικανό να συμπεριλαμβάνει τον ψυχικό πόνο, τον οποίο ο έφηβος καλείται να ανέλθει και να χειριστεί. Για να ευοδωθεί αυτή η διαδικασία η εφηβική εμπειρία γίνεται μίμηση πράξης σπουδαίας και τελείας η οποία βιώνεται και δεν είναι αφηγήσιμη.

Ομιλία Τετάρτης 29 Απριλίου 2015

«Κλασική Ψυχανάλυση και Bion» Διαφορές και ομοιότητες στο FREUD και BION

Β. Δημόπουλος

Περίληψη: Θα επιχειρήσω μία διαλεκτική σύγκριση, θέση-αντίθεση η οποία αφορά την τεχνική και θεωρία στο Freud και το Bion – πλέκοντας τες ταυτόχρονα εκεί που μου φαίνεται ότι μπορεί να γίνει. O Freud, ιδιαίτερα μέχρι το 1920, ασχολήθηκε περισσότερο με το δυναμικό ασυνείδητο, με την απώθηση, την άρση της κ.λπ. Μέσα απ’ αυτήν την οπτική, ήταν σκόπιμο θεραπευτικά-ερμηνευτικά να απευθυνθεί πρώτα στην άμυνα-αντίσταση, ώστε να αναδυθεί στη συνέχεια το δυναμικό ασυνείδητο με τα παράγωγά του, δηλαδή τα παράγωγα της ενόρμησης. Μιας και βρισκόμαστε στο μοντέλο της πρώτης τοπικής, η προσοχή είναι στραμμένη περισσότερο στην ενδυνάμωση του προσυνειδητού συστήματος. Πιστεύω πως αυτοί είναι και οι λόγοι που κάνουν τον Freud να χειρίζεται τη μεταβίβαση με έναν ιδιαίτερο τρόπο, αφήνοντάς την δηλαδή χωρίς ερμηνεία, διότι μόνο τότε θα αναπτυχθεί. Προτείνει να κάνουμε την ερμηνεία μεταβίβασης όταν αυτή γίνει αντίσταση. Επομένως, ερμηνεύει κατά περιόδους. Πιστεύω, όμως, πως ο Bion, πιο κοντά στην κλαϊνική γραμμή, παρακολουθεί βήμα-βήμα τις μεταβιβαστικές κινήσεις και κατηγορηματικά στοχεύοντας απευθείας στο ασυνείδητο παρακάμπτοντας κατά κάποιο τρόπο τις άμυνες. Αλλά, αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε η άμεση παρέμβαση στο δυναμικό, αλλά και μη δυναμικό ασυνείδητο –ας μην ξεχνάμε ότι ο Bion ανέλυε ψυχωτικούς– τι συνέπειες μπορεί να έχει στην ψυχική οικονομία και στο σώμα; Αυτοί είναι μερικοί από τους προβληματισμούς, τους οποίους θα διερευνήσω μέσα από κλινικά παραδείγματα.

Ομιλία Τετάρτης 28 Ιανουαρίου 2015

«Κλασική Ψυχανάλυση και Winnicott»

Μ. Τσιλιβίγκου

Περίληψη: Το ερώτημα αν η Φροϋδική Μετα-ψυχολογία είναι σε θέση να αντιμετωπίσει την πρόκληση του οριακού ασθενούς είναι ήδη παλιό για τον ψυχαναλυτικό χώρο αλλά ακόμα παραμένει ανοιχτό. Νέες ψυχαναλυτικές θεωρίες, όπως αυτή του Winnicott, ήρθε για να ερμηνεύσει θεωρητικά και να αντιμετωπίσει θεραπευτικά μεταξύ άλλων και την οριακότητα. Είναι όμως πραγματικά νέα και ριζικά διαφορετική από την κλασική ψυχανάλυση, τουλάχιστον όσον αφορά τη θεωρητική ερμηνεία της συγκεκριμένης ψυχοπαθολογίας;

Ομιλία Τετάρτης 26 Νοεμβρίου 2014

«Κλασική Ψυχανάλυση και Ψυχολογία του Εγώ»

Β. Μαούτσος

Περίληψη: Το μεγαλύτερο και δυσκολότερο ερώτημα για τον Freud ήταν το να μπορούσε να περιγράψει τα ψυχικά φαινόμενα κάτω από έναν πρωταρχικό μηχανισμό, ο οποίος θα καθόριζε τη λειτουργία του συνειδητού και του ασυνειδήτου, καθώς επίσης και τον τρόπο έκφρασής τους μέσω του λόγου, έτσι ώστε η επαφή του ασθενούς με τον εξωτερικό κόσμο να γινόταν εφικτή. Η ανακάλυψη αυτού του μηχανισμού προέκυψε με την περιγραφή του Εγώ και των μηχανισμών που το διέπουν. Αργότερα, μια άλλη ψυχαναλυτική σχολή, βασιζόμενη στα ίδια ερωτήματα με εκείνα του Freud, συναποτέλεσε την επονομαζόμενη Ψυχολογία του Εγώ. Αν και φαινομενικά η σχέση των δύο είναι στενή στην πραγματικότητα οι διαφορές είναι τεράστιες. Η ψυχολογία του Εγώ δεν έχει ως σκοπό το συντονισμό του συνειδητού και του ασυνειδήτου με τον εξωτερικό κόσμο και τη διαμόρφωση του λεκτικού ιδιώματος. Αντιθέτως, σκοπός της ψυχολογίας του Εγώ είναι να περιγράψει μια δεδομένη ψυχική κατάσταση, κεντρικό σημείο της οποίας είναι το Εγώ, το οποίο διαπραγματεύεται τη νόσο του ασθενούς με τον έξω κόσμο. Υπό αυτή την έννοια η φροϋδική έννοια του Εγώ και ο τρόπος με την οποία συνέλαβαν το Εγώ οι Hardman και Kris είναι εκ διαμέτρου αντίθετες και χρίζουν προσεκτικής τοποθέτησης.

Ομιλία Παρασκευής 21 Μαρτίου 2014 – Μέρος Β

«Το Σώμα και οι Ψυχικές Αναπαραστάσεις του»

Βασίλη Δημόπουλο

Περίληψη: … Παρακολουθώ την εξέλιξη του ψυχικού οργάνου από τις απαρχές του που είναι το σώμα, μέχρι την πλήρη εξέλιξη του που θεωρώ τις αναπαραστάσεις και το συναίσθημα. Η πορεία αυτή η οποία έχει ως πηγή το σώμα με τις διεγέρσεις του, τους ερεθισμούς του, το ένστικτο στη συνέχεια, για να φτάσουμε στην ενόρμηση και τα παράγωγα της (αναπαραστάσεις, σκέψεις, φαντασιώσεις και συναισθήματα) δεν είναι γραμμική, δεν είναι προδιαγραμμένη ούτε δεδομένη και χαρακτηρίζεται από προοδευτικές και παλινδρομικές κινήσεις.

Ομιλία Παρασκευής 21 Μαρτίου 2014 – Μέρος Α

«Ο Έρως Γιατρός»

Roberto Neuburger

Περίληψη: Υπάρχει μια ιατρική γνώση περί Έρωτος; Στα αρχαία χρόνια, η Ιατρική δεν βρήκε κανένα εμπόδιο για να προσέχει και συμπεριλαμβάνει την Υποκειμενικότητα μαζί με τις δυσαρέσκειές της (τω όντι, δεν θεωρούμε τον ‘Ερωτα σαν Πάθος;), όπως το βλέπουμε στην ομιλία του Ερυξιμάχου στο Συμπόσιο του Πλάτωνος. Όταν ο Freud αναφέρει τον ΄Ερωτα – όπου οι υστερικές του ασθενείς τον οδήγησαν αναπόφευκτα – ο χωρισμός των δομών του Λόγου ήδη αρχίζει να παίρνει την μορφή του πλέον οριστικά.

Η θεωρία των τεσσάρων λόγων του Λακάν
Πέρα από την επιστημονική γενικότητα, την οποία η Ιατρική δεν μπορεί να αποφύγει όπως την δική της μόνιμη και στερεά αναφορά, κείτεται ένα υπόλοιπο: η υποκειμενικότητα, το άχρηστο αντικείμενο με το οποίο μόνο η Ψυχανάλυση μπορεί να ασχολείται. Δύο παραδείγματα της κλινικής πράξης της Διασυνδετικής – συμπεριλαμβάνοντας μια σύντομη συνάντηση με ιατρούς συγκινημένους από την αδυνατότητα να εξηγήσουν «το οποίο δεν παύεται να γράφεται» – δείχνουν τις αιώνιες ανεπάρκειες μίας «πανεπιστημονικής» προσέγγισης.

(Μετάφραση των Γαλλικών όρων του σχεδίου:)
Ο λόγος του Κυρίου
Αδύνατο
Ο λόγος του Πανεπιστημίου
Ανικανότητα
Ο λόγος της Υστερικής
Ο λόγος του Αναλυτή
Ο παραγωγός – Ο άλλος
Η αλήθεια – Η παραγωγή

Οι θέσεις των τεσσάρων λόγων του Λακάν
• Αυτό που βάζει στο προσκήνιο ο εκδότης της ομιλίας
• Αυτός για τον οποίο η ομιλία απευθύνεται
• Αυτό που κρύβει ο παραγωγός της ομιλίας
• Τι παράγει η ομιλία

Ομιλία Παρασκευής 31 Ιανουαρίου 2014

«Όταν η ποιητική της ψυχανάλυσης συναντά το άρμα του Θέσπιδος»

Μαρία-Αθηνά Βούλγαρη

…Ο ψυχισμός αναπλάθει μέσα από το όνειρο και το παιγνίδι αναπαραστάσεις, έτσι ώστε στο παιγνίδι, όπως και στο Θέατρο, η απαρτίωση, η μορφοποίηση, η ισορροπία να συναντά την μη απαρτίωση, το άμορφο, την αταξία. Το να είναι ενήμερος ο αναλυόμενος, το να ξέρει ο ηθοποιός, είναι η ικανότητα τους να διακρίνουν το παρόν από ένα παρελθόν που δεν το αρνούνται…

Ομιλία Παρασκευής 22 Νοεμβρίου 2013

«Ο ρεαλισμός περί την οικονομική κρίση και η φαντασίωση της καταστροφής του ατόμου»

Βασίλειο Μαούτσο.

Περίληψη: Η φαντασίωση του θανάτου αποτελεί την επιτομή κάθε δύσκολης ανθρώπινης κατάστασης είτε αυτή έχει στοματικές προεκτάσεις, όπως η στέρηση τροφής λόγω οικονομικής ανέχειας, είτε εξαιτίας μιας άλλης φαντασίωσης, η οποία αποτελεί προοίμιο της προηγουμένης, που είναι και η πλέον αμυντική. Εκ πρώτης όψεως, το Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα δεν υπεισέρχεται σε μία τόσο απτή και ρεαλιστική κατάσταση όπως είναι η πτώση ενός οικογενειακού εισοδήματος. Αυτή όμως η δυσάρεστη κατάσταση, όταν βρεθεί ενώπιον μιας χρόνιας ευνουχιστικής προδιάθεσης, που αποτελεί μία συχνή οιδιποδειακή παρενέργεια, έλκεται απ’ αυτήν. Τότε, ο ρεαλισμός και η φαντασίωση του θανάτου αλληλοδιαπλέκονται και η εξωτερική συγκυρία επιτείνει τη φαντασίωση, καθώς και το αντίθετό του. Στη κλινική πράξη η οικονομική ανέχεια, ενώ μεταπίπτει κατ’ αρχάς σε φόβο καταστροφής και θανάτου, εν συνεχεία παίρνει οιδιποδειακά χαρακτηριστικά και παρατηρείται αλλαγή διάθεσης από την παθητική στην ενεργητική μορφή.

Πρόγραμμα Ομιλιών έτους 2012 – 2013

31/10/2012 Ο σαδομαζοχισμός στην ψυχαναλυτική σκέψη Α. Δετζώρτζης
28/11/2012 Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ αγάπης, έρωτος και σεξουαλικότητας – Μέρος 1ο Β. Μαούτσος
18/12/2012 Το σώμα ως φαντασίωση στην ψυχανάλυση Α. Βούλγαρη
30/01/2012 Τελετές και τελετουργίες Μ. Τσιλιβίγκου
27/02/2013 Διαφορές και ομοιότητες μεταξύ ανδρικής και γυναικείας μορφής αγάπης, έρωτος και σεξουαλικότητας – Μέρος 2ο Β. Μαούτσος
27/03/2013 H σεξουαλικότητα της ψυχοσωματικής νόσου και η συχνότητά της σε περιπτώσεις καθήλωσης σε προεξάρχουσα ελεγκτικότητα της προσωπικότητας του ασθενούς Ε. Γυπαράκη